نتیجهی نهایی این پروژه، سیستمی بود که توانست محیط سخت و استرسزای بیمارستان را به فضایی انسانیتر و آرامتر تبدیل کند. این دیزاین سیستم نشان داد که گرافیک محیطی چطور میتواند فراتر از زیباسازی، به بهبود کیفیت روحی انسانها کمک کند. حالا تمام المانها، از سردر ورودی تا جزییات روی دیوارهای بخشها، یک زبان واحد از مراقبت، تخصص و همدلی را به نمایش میگذارند.
بیمارستان برای هیچ کودکی جای دوستداشتنیای نیست؛ روبهرو شدن با پزشکان، بوی الکل و محیطهای سفید و بیروح معمولاً بچهها را مضطرب میکند. چالش اصلی من در پروژه آسمان این بود که چطور این بار روانی و ترس را از طریق دیزاین کم کنم؟
از طرفی، طراحی برای یک مرکز درمانی کودکان مثل راه رفتن روی لبه تیغ است؛ اگر محیط را بیش از حد بچهگانه و کارتونی دیزاین میکردم، والدین نمیتوانستند به تخصص و جدی بودن پزشکان آنجا اعتماد کنند. اگر هم خیلی صلب و اداری کار میکردم، بچهها ارتباطی با فضا نمیگرفتند. مسئلهی اصلی، رسیدن به یک دیزاین متعادل بود که در عین حرفهای بودن، برای کودکی که حتی هنوز سواد خواندن ندارد، از طریق رنگها و فرمها قابل درک و آرامشبخش باشد.
هویت بصری و دیزاین محیطی بیمارستان کودکان آسمان یک پروژه کاملاً انسانمحور است. بیمارستان معمولاً برای بچهها و حتی بزرگترها محیطی پر از استرس است. هدف من در این پروژه این بود که با استفاده از دیزاین، اتمسفری آرام، امن و تا حد ممکن صمیمی خلق کنم تا راهروها و فضاهای درمانی، کمتر برای کودکان ترسناک به نظر برسند.
بــــیــــمـــارســـتـــان کـــــودکـــــان آســـــمـــــان
طراح و مدیر هنری: محمدامین مومیوند
طراحی نشان - گرافیک محیطی
