بزرگ‌ترین چالش من در طراحی پروژه ملودی این بود: چطور می‌توان موسیقی را که یک جریان کاملاً شنیداری، حسی و غیرمادی است، روی کاغذ و مانیتور مرئی کرد؟ از طرفی، اکثر آموزشگاه‌های موسیقی یا به شدت سنتی و عبوس پرزنت می‌شوند و یا به دام کلیشه‌های بسیار تکراری و پیش‌پاافتاده (مثل کلید سل یا کلاویه‌های پیانو) می‌افتند که هیچ جذابیتی برای نسل جدید ندارند.
مسئله‌ی اصلی من این بود که چطور روحیه‌ی شاد، پویا و آوانگارد آموزشگاه را نشان دهم، بدون اینکه به اعتبار آکادمیک و جدی دیزاین آسیب برسد. چالش فنی زمانی عمیق‌تر شد که باید یک «تایپوگرافی ریتمیک» خلق می‌کردم؛ فرمی مواج و زنده که وقتی مخاطب به آن نگاه می‌کند، حرکت موسیقی را با چشمانش حس کند.